Projektanci Japońskiej firmy technologicznej Shimizu Corporation opracowali koncepcję nowoczesnego miasta podwodnego. Projekt ten różni się od podobnych pomysłów tym, że owa osada byłaby rozbudowywana w pionie, a nie przy powierzchni tafli wodnej. Twórcom zależy na wprowadzeniu integracji pomiędzy nadmorską przestrzenią powietrzną, wodą morską, głębinową oraz różnie ukształtowanym dnem. W ten sposób chcą wykorzystać ogromny potencjał zasobów wodnych planety.
Część wejściowa metropolii miałaby delikatnie wystawać ponad powierzchnię wody. Samo wejście prowadziłoby do ogromnego atrium, w którym znajdowałyby się m.in.: głęboka promenada i plac centralny. Całość miałaby znajdować się w kuli o średnicy 500m. Nadano jej nazwę „niebieskich ogrodów”, gdyż zaprojektowano tu w odpowiednio nasłonecznionych miejscach roślinność.
Koncepcja takiego miasta wydaje się twórcom bardzo trafiona, zarówno ze względów bezpieczeństwa (niegroźne mu tajfuny ani trzęsienia ziemi), jak i łatwej aklimatyzacji człowieka w takim środowisku (małe różnice temperatur, wygoda). Jest to krok w kierunku nowego stylu życia – edukacja (eksploracja życia i dna morskiego) oraz nowe formy rozrywki. Dużą zaletą byłyby także zdrowe warunki do życia z uwagi na wysoką zawartość tlenu. Mogłyby się tu rozwijać nowe modele biznesowe w branży przemysłowej i energetycznej. Powstałyby zaawansowane głębinowe ośrodki badawcze, rozwijałby się przemysł turystyczny.
Takie podwodne miasto mogłoby być w pełni samowystarczalne. Z dna morskiego można uzyskiwać różne kruszywa, energię elektryczną – z elektrowni wykorzystującej różnicę temperatur prądów morskich, słodką wodę – odsalając morską przy pomocy ciśnienia, wyżywienie – własne uprawy i zwierzęta morskie. Jeśli chodzi o konstrukcję, całość składałaby się z ogromnych kul wykonanych z betonu i szkła akrylowego (o grubości 3m). Wymyślono wiele rozwiązań w celu wprowadzenia możliwie najlepszych warunków do życia, łącznie z klimatyzacją, wentylacją, lekkimi podmuchami wiatru, osuszaniem powietrza oraz izolacją.
Na ostateczny wygląd miasta składałyby się:
- główna część (wejściowa o średnicy 500m), lekko wynurzona ponad powierzchnię morza,
- mniejsze kule (o średnicy 200m), przemieszczające się w pionie między częścią główną, a osadą przy dnie morskim,
- spirala ochronna oplatająca szlak komunikacji pionowej („pływający falochron”),
- kolonia (przy samym dnie), składająca się z kopuł o średnicy 200m.
Twórcy koncepcji zaproponowali również pewną wariację, polegającą na połączeniu oddzielnych miast w sieci metropolitalne. Ich lokalizacje wynikać by miały z cech regionalnych oraz rozmieszczenia stref ekonomicznych, głównie w obrębie krajów wyspiarskich.
